(محمّد بن عبد الوهّاب) به دنبال پيمان همكارى با (محمّد بن سعود(، طى فتوائى رسمى اعلام كرد: كسانى كه فرشتگان و پيامبران و اولياء اللّه راشفيع قرار داده و به وسيله آنها نزد پروردگار تقرب مى‏جويند، خونشان حلال و قتل آنان جايز است.
)وإنّ قصدَهم الملائكة والأنبياء والأولياء، يريدون شفاعتَهم والتقرّبَ إلى اللّه بذلك، هو الذي أحلّ دماءهم وأموالهم)
 كشف الشبهات: 58، ط. دار القلم – بيروت

او با اعلام جهاد، عليه كفر و شرك و بدعت، اعراب باديه نشين را بر انگيخت و به كمك ابن سعود لشكرى فراهم ساخت و با حمله به شهرها و روستاهاى مسلمان نشين، مردم را به خاك و خون كشيد و اموال آنان را به عنوان غنائم جنگى غارت نمود.
رجوع شود به
تاريخ نجد: 95، الفصل الثالث، الغزوات، تاريخ آل سعود: 31/1 و تاريخچه نقد و بررسى وهّابيها: 13 - 76.