كشتار وهّابيان در عتبات عاليات به راستى صفحه تاريخ را سياه كرده و لكّه ننگ هميشگى بر پيشانى وهّابيان نهاده است
(صلاح الدين مختار) كه خود وهّابى است مى‏نويسد: در سال 1216 امير سعود با لشگر انبوهى از مردم نجد و عشاير جنوب و حجاز و ديگر نقاط، به قصد عراق حركت كرد، در ماه ذى قعده به كربلا رسيد و تمام برج و باروى شهر را خراب كرد، و بيشتر مردم را كه در كوچه و بازار بودند به قتل رساند، نزديك ظهر با اموال وغنايم فراوان از شهر خارج شد. آنگاه خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقيه را به نسبت هر پياده يك سهم و هر سواره دو سهم بين لشگريان تقسيم نمود.
تاريخ المملكة السعودية 73/3.
(شيخ عثمان نجدى) از مورخان وهّابى مى‏نويسد: وهّابيان به صورت غافلگيرانه وارد كربلا شدند و بسيارى از اهل آنجا را در كوچه و بازار و خانه‏ها كشتند روى قبر حسين(ع) را خراب كردند و آنچه در داخل قبّه بود به چپاول بردند و هرچه در شهر از اموال، اسلحه، لباس، فرش، طلا، وقرآنهاى نفيس يافتند، ربودند، نزديك ظهر از شهر خارج شدند در حالى كه قريب به دو هزار نفر از اهالى كربلا را كشته بودند.
 عنوان المجد فى تاريخ نجد: 1211، حوادث سال 1216
(ميرزا ابو طالب اصفهانى) در سفرنامه خود مى‏نويسد: هنگام برگشت از لندن و عبور از كربلا و نجف ديدم كه قريب بيست و پنج هزار نفر وهّابى وارد كربلا شدند وصداى «اقتلوا المشركين واذبحوا الكافرين» مشركان را بكشيد و كافران ذبح كنيد، سر مى‏دادند، بيش از پنج هزار نفر را كشتند و زخميها حساب نداشت، صحن مقدس امام حسين (ع) از لاشه مقتولين پر، و خون از بدنهاى سر بريده شده روان بود.
بعد از يازده ماه مجدّداً به كربلا رفته بودم ديدم كه مردم آن حادثه دلخراش را نقل و گريه مى‏كنند به طورى كه از شنيدن آن، موها بر اندام راست مى‏شد.
 مسير طالبى 408.
وهّابيان بعد از كشتار بى رحمانه اهل كربلا و هتك حرمت حرم حسينى (ع) با همان لشگر راهى نجف اشرف شدند، ولى مردم نجف بخاطر آگاهى از جريان قتل و غارت كربلا و آمادگى دفاعى به مقابله برخواستند و حتى زنها از منزلها بيرون آمده و مردان خود را تشجيع و تحريك به دفاع مى‏كردند تا اسير قتل و چپاول وهّابيان نشوند.
و در سال 1215 نيز گروهى براى انهدام مرقد مطهر حضرت امير (ع) عازم نجف اشرف شدند كه در مسير با عدّه‏اى از اعراب در گير شده و شكست خوردند.
 ماضي النجف وحاضرها 325/1.