شايد بعضى تصور كنند كه وهّابيان فقط بلاد شيعه نشين را مورد تاخت و تاز قرار داده‏اند، ولى با نگاهى به عملكرد سياه آنان در حجاز و شام روشن خواهد شد كه حتى مناطق سنى نشين نيز از حملات وحشيانه آنان در امان نبود.
(جميل صدقى زهاوى) در حمله وهّابيان به طائف مى‏نويسد: از زشت ترين كارهاى وهّابيان در سال 1217، قتل عام مردم طائف است كه بر صغير و كبير رحم نكردند، طفل شير خوار را بر روى سينه مادرش سر بريدند، جمعى را كه مشغول فرا گرفتن قرآن بودند كشتند و حتى گروهى كه در مسجد مشغول نماز بودند به قتل رساندند، و كتابها كه در ميان آنها تعدادى قرآن و نسخه هايى از صحيح بخارى و مسلم و ديگر كتب حديث و فقه بود در كوچه و بازار افكندند وآنها را پايمال كردند.
 الفجر الصادق22.
وهّابيان پس از قتل عام مردم طائف طى نامه‏اى علماى مكه را به آيين خود دعوت كردند، آنان در كنار كعبه گرد آمدند تا به نامه وهّابيان پاسخ گويند كه ناگهان جمعى از ستمديدگان طائف داخل مسجد الحرام شدند و آنچه بر آنان گذشته بود بيان داشتند، مردم سخت به وحشت افتادند چندان گويى كه قيامت بر پا شده است.
آنگاه علما و مفتيان مذاهب اربعه اهل سنت كه از مكه مكرمه و ساير بلاد اسلامى براى اداى مناسك حج آمده بودند به كفر وهّابيان حكم كردند و برامير مكه واجب دانستند تا به مقابله با آنان بشتابد، و افزودند كه بر مسلمانان واجب است در اين جهاد شركت نمايند و در صورت كشته شدن شهيد خواهند بود.
 سيف الجبر المسلول على الأعداء: 2، از شاه فضل رسول قادرى.‏