|
عبدالله قميصي يكي از وهابيون سرسخت، وقيه و بدزبان است. او كتابي را براي نشر عقايد وهابيت به چاپ رسانده كه عنوان آن كتاب اين است:
الصراع بين الاسلام و الوثنيه
«نبرد ميان اسلام و بت پرستي»
او در اين كتاب با معرفي شيعيان كه حداقل یک چهارم از كل مسلمانان هستند بعنوان بت پرست سعي در مخدوش كردن چهره واقعي اسلام و معرفي وهابيت بعنوان طلايه دار اسلام محمدي(صلی الله علیه و آله) مينمايد.
وي در صفحه 54 از جلد يكم اين كتاب مي نويسد:
«شيعه» بخاطر اعتقاد به الوهيت (يعني خداوند دانستن) علي و فرزندان او قبر و صاحبان آن را مي پرستند. از اين جهت مدفن آنها را آباد كرده و از هر گوشه جهان به زيارت آنان مي شتابند و نذور و قرباني تقديم آنها ميكنند و اشك بر سر قبر آنها مي ريزند.
اولین چیزی که در این باره به ذهن متبادرت می کند این است که شيعه هيچ گذشتهاي در بت پرستي ندارد امّا گويا عبدالله قميصي و همكيشانش با ديدن عظمتِ مقابر و جاه حضرات اهل بيت (علیه السلام) و آوردن نذر و قرباني از طرف شيعيان در آنجا بدون آگاهي از فلسفه اين كار به ياد سابقة بت پرستي پدرانِ خویش و اعمالي كه آنها در مقابل بتها انجام مي دادند، افتاده اند .
ابن تيميه نيز در اين باره چنين مي نويسد: ( هركس براي پيامبر(صلی الله علیه و آله) و يا پيامبران ديگر و اولياء چيزي را نذر كند و قرباني كند، مانند مشركان ميگردد كه براي بتهاي خود نذر ميكردند و يا براي آنها ذبح مي نمودند. او غير از خدا را ميپرستد و به همين وسيله كافر ميگردد )
واضح است كه وهابيان فريب ظاهر را خورده و به حكم شباهت ظاهري هر دو نذر، آنها را با يك چوب مي رانند. در حالي كه در اعمال مشترك، ميزان و ملاكِ قضاوت ، ظاهر و روي كار نيست، بلكه ملاك نيّت و قصد قبليِ آن است. (الاعمال بالنيّات)
اگر شباهت ظاهري براي قضاوت كافي باشد، بسياري از اعمال فريضه حج شبيه اعمال بت پرستان است . آنها بر گرد سنگ و گل طواف ميكردند و بتهاي چوبي و فلزي خود را ميبوسيدند و ميپرستيدند. ظاهراً همين كار را ما نيز انجام ميدهيم، دور كعبه كه از سنگ و گل است ميگرديم و حجر را مي بوسيم و در مِني خون مي ريزيم.
در اين مورد به سخن يكي از دانشمندان سنّي كه خود را نقّاد عقايد بي پاية وهابيان ميداند مي پردازيم. او در كتاب «صلح الاخوان» مي نويسد: «اگر هدف از نذر تقريب به ميت و يا پرستيدن او باشد شكي نيست كه جايز نميباشد ولي اگر نذر براي خدا و يا تقرّب به او باشد و نتيجه آن نيز بهرهمندي گروهي از مردم و اهداء ثواب آن به ميت است، در آن اشكالي نبوده و بايد به نذر وفا نمود.»
در حقيقت هدف از نذر كسب تقرب درگاه الهي و طي طريق از راه اولياي الهي و كساني كه او دوستشان دارد ميباشد.
اين نذرها به نوعي صدقه دادن از جانب پيامبران و صالحان است كه ثواب آن به آنها بازگردد و احدي از دانشمندان اسلام نيز در اعطاء صدقه از طرف اموات، اشكال و ايرادي نكرده است. ولي چه كنيم كه مغزي از جنس سنگ و قلبي پرمرض بدون آگاهي از نيت و فلسفه كاري و بخاطر بغضي كه در سينه دارد، بي هيچ تأملي فعل موجود را رد كرده و مهر شرك و كفر بر آن ميزنند.
در احاديث و روايات اسلامي حكايات مختلفي وجود دارد كه به صراحت از صحت نذر كردن و انجام دادن آن بوسيله صحابه پيامبر خبر ميدهد و ما در اينجا به سه مورد از آنها اشاره ميكنيم تا با نوع برخورد پيامبر(صلی الله علیه و آله) با نذر كردن آشنا شويم.
1- يكي از ياران پيامبر به نام «سعد» از ايشان پرسيد: مادرم فوت کرده است و اگر او مي ماند صدقه مي داد. حال اگر من از طرف او صدقه بدهم به حال او سودي دارد؟
پيامبر(ص) فرمود: بلي
او دوباره پرسيد: كدام صدقه به حال او نافع تر است؟
پيامبر(ص) پاسخ دادند: آب
و سعد چاهي حفر كرده و گفت آب اين چاه نذر مادرم.
2- مردي در زمان رسول خدا نذري كرده بود پس پيش ايشان آمد و جريان را براي ايشان مطرح كرد.
رسول خدا از مرد پرسيد: آيا در محلي كه قرار است شتر نذري خود را بكشي در عصر جاهليت بتي وجود داشته. (يعني بخاطر اينكه قبلاً در آنجا بتي وجود داشته است نذر كرده اي)
مرد گفت: خير
رسول خدا از ايشان پرسيد: آيا در آن محل در يكي از اعياد جاهلي اجتماعي تشكيل ميشد. (يعني بخاطر عيدي از اعياد جاهليت اين كار را ميكني)
مرد دوباره گفت: خير
پيامبر به او فرمودند: «اوفِ بِنَذْركَ فَاِنَّهُ لاَوفاءَ لِنَذْرٍ في معصيهِ الله و لا فيما لا يَملِكُ ابن آدَمَ»
به نذر خود جامة عمل بپوشان، زيرا نذر در دو مورد درست نيست:
1- در مورد گناه و نافرماني خدا
2- در چيزي كه انسان مالك آن نيست.
[فرقان القرآن]
3- زني به پيامبرعرض كرد: نذر كرده ام كه در محل خاصي حيواني را ذبح كنم.
پيامبر(ص) پرسيدند: آيا براي بُتي نذر كرده اي؟
گفت: خير
حضرت فرمودند: به نذر خود عمل كن
[سنن ابي داوود]
|
