از جمله دیگر عجایب اعتقادات وهابیان حرام دانستن برپائی هر نوع مراسم در بزرگداشت مراسم میلاد پیامبر و دیگر اولیای الهی ( علیهم السلام )  است.
ابن باز، مفتی اعظم سعودی و نیز هیئت افتای عربستان در احکامی جداگانه در این باره چنین می‌گویند:
( مراسم سوگواری برای پیامبران و صالحان و همچنین بزرگداشت موالید ایشان جایز نیست و بدعت در دین می‌باشد و شرک به حساب می‌آید  (
]                                                                                                         فتوی 1774[
این احکام که در سالهای اخیر صادر شده ادامه نوع تفکری است که از ابتدا در اندیشه وهابیت وجود داشته و از همان سالها هر نوع مراسم بزرگداشت را در شأن و مقام صالحان و اولیای الهی مردود و حرام می‌دانستند.
خداوند درباره پیامبر بارها و بارها اقدام به تحسین و بزرگداشت می‌کند و قرآن کراراً گروه انبیا و اولیاء الهی را با جمله‌های فصیح و بلیغ می‌ستاید و مورد تمجید قرار می‌دهد.
همچنین به نظر بدیهی می‌رسد که اگر مثلاً پیروان امیر المؤمنین (علیه‌السلام)  در روز میلاد ایشان دور هم جمع شوند و بگویند :
      علی آن کسی است که طعام خود را به مسکین و یتیم و اسیر می‌داد،
نه تنها مرتکب عمل زشت و ناپسندی نشده‌اند بلکه همچون آیات قرآن به مدح یکی از اولیای خدا پرداخته و از او به خوبی یاد کرده‌اند.
این دلیل و دلایل عقلی و نقلی دیگر برپایی مراسم بزرگداشت برای این بزرگواران را چنان تایید می‌کند که در این راستا توان مقابله و صحبت را از وهابیون می‌گیرد لذا در مقام دیگری دست به عمل زده و این چنین سخن می‌گشایند که اگرچه این عمل به لحاظ عقلی کاری پسندیده و غیرقابل تردیدی است اما بدلیل اینکه در طول تاریخ چنین کاری برای بزرگداشت پیامبر و دیگر اولیاء الهی توسط خلفا و سایر صحابه صورت نگرفته، کلیت این عمل زیر سؤال است و انجام آن بدعتی است و نباید صورت گیرد.
وهابیان همچون اکثر استدلالهایشان این بار نیز از رویه مسلمین در صدر اسلام استفاده کرده و برگزاری مراسم را حرام برمی‌شمرند. آنها با در دست گرفتن این دلیل بقیه ادله موجود در صحت و درستی این عمل را به فراموشی سپرده و به مصداق آنان که از دین انتخاب می‌کنند هر آنچه را که به میلیشان باشد، دست به تحریم مراسم بزرگداشت می‌زنند.
به یاد داریم احادیثی را که در آن پیامبر بیان نموده بودند ذِکرُ عُلیٍ عِبادَه و
یا آیاتی را که در آن به ارزش بردن نام پیامبر اشاره می‌شود.
سوره انشراح آیه 4     و رَفَعنا لک ذِکرک
همچنین در ذهن داریم داستان زیبای قرآن در مورد یوسف را که خداوند نام احسن القصص را برای او برگزید. آنجا که یعقوب سالها، از درد دوری فرزند شب و روز را به یاد و نام او گذراند.
اما اگر از همه اینها بگذریم و بخواهیم فقط به سیره و اندیشه علمای اهل تسنن توجه داشته باشیم. باز هم به راحتی بر صحت و مشروع بودن برپایی مراسم بزرگداشت خواهیم رسید. چنانکه عالم بزرگ حضرت علامه امینی در کتاب «سیرتنا و ستنا» به جمع‌آوری این روایت‌ها از زبان علمای اهل سنت پرداخته و بدین شرح راه را برای هرگونه استدلال در نظر وهابیان می‌بندد.