15 مرداد 1397

مروري بر زندگي امامي که در کودکي به امامت رسيد

سامرا، سال 254 هجري قمري. زهر، سرار بدن امام هادي(علیه السلام) را فرا گرفته و حضرت در بستر بيماري آخرين زمزمه هاي قدسي را با معبود خودش نجوا مي کرد. غم و اندوهي گران بر قلوب مؤمنان سنگيني مي کرد و چشم ها در فراق آن محبوب اشک مي ريخت. امام هادي(علیه السلام) پس از 42 سال زندگي سراسر رحمت و برکت و 34 سال امامت و هدايت امت اسلام، توسط حاکمان ستمگر عباسي به شهادت رسيد و در همان شهر به خاک سپرده شد. نگاهي مي اندازيم به زندگي سراسر نور اين امام همام. به اميد نزديک شدن سبک زندگي خودمان به اين قهرمان وادي بندگي.

15 مرداد 1397

دهمين بهار آفرينش
نويسنده: نظيفه سادات موذن
ذيحجه بود. ماه لبيک گفتن و احرام بستن. ماه طواف کردن حرم دوست. نيمه ماه که رسيد، ماه خانه امام نهم طلوع کرد. در خانه سمانه؛ همان بانويي که در تقوي مثل و مانند نداشت و شيطان حتي به او نزديک نمي شد.
ـ باباي هفده ساله، نام کودک نوراني اش را «علي» گذاشت و بعدها او را نقي، هادي، نجيب، عالم، فقيه، ناصح، امين، مؤتمن و طيب خواندند و هر لقبي، گوشه اي از کمالات الهي او را جلوه گر مي ساخت.